İnsanlık, uzayda sıçrama teknolojisinin keşfinden sonra galaksinin birçok yerinde koloniler kurdu. Yeni kurulan bu kolonilerin insan gücü ihtiyacını karşılamak için ise Dünya’dan birçok kişi gezegeni terk etti. Bir koloniye gittiğiniz zaman tüm kredi, kredi kartı, sigorta veya vergi borçlarınız sıfırlanıyor ve sizden hiç bir şey talep edilmiyor. Bu birçok kişinin hoşuna gitmiş olacak ki daha ilk günden yüzbinlerce kişi kolonici olmak için sıraya
girmişti. Bende 15 yaşımda ailemin tüm isteksizliğine rağmen Uzay Akademisi’nin sınavlarını yüksek bir başarıyla kazandım. Başarılı geçen 5 yıllık eğitimin ardından akademide yüksek başarı göstermiş iki öğrenci olarak ben ve arkadaşım Dinçer, eski adıyla Gliese 581C, yeni adıyla Anka Gezegeni’ne gidecektik.
elinden gelen her şeyi yapıyordu. Tarih boyunca Dünya’da yapılan hataları tekrarlamak istemiyorlardı.
Güneş Sistemi dışına yapacağımız sıçrama öncesi, Dinçer ile İstanbul’daki Birleşmiş Milletler Uzay Limanı’nda buluştuk. Buradan yörüngedeki uzay istasyonuna gidecektik. Uzay İstasyonu’na gittikten hemen sonra savaş kruvazörü USS Excelsior’a transfer olacak ve ardından 22 ışık yılı uzaklıktaki Gliese Yıldız Sistemi’ne sıçramamızı gerçekleştirecektik. Uzay Limanında bizi uzay istasyonuna götürecek mekiğimizi beklerken ben heyecandan yerimde duramazken Dinçer her zaman yaptığı gibi saçma yorumlarına bir başkasını daha ekledi: ”Akademide o kadar iyi öğrenci varken neden bizi seçtiler sence. Hadi sen neyse de benim sınavlarda 75’ten yukarı notum yoktu.” diyerek kafasını salladı. “Güneş Sistemi dışına çıkacak iki kişiden biri olmayı hak ettiğimi sanmıyorum.” dedi. ”Bildiğim kadarıyla cesaret, soğukkanlılık ve hızlı düşünebilme gibi testlerde akademinin %97’sinden daha yüksek bir skor elde etmiştin” dedim ve sonra gülerek Dinçer’e baktım. ”Biliyorsun acil durumlarda edebiyat dersinden kaç puan aldığının pek bir önemi olmuyor.”.
Dinçer’le konuşurken megafondan mekiğin hazır olduğu uyarısı geldi. Sırt çantalarımızı alarak mekiğe geçtik. Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuktan sonra uzay istasyonuna vardık. Hava kilidinden geçer geçmez hemen belirlenen koridorlardan yıldız gemisi USS Excelsior’a ilerlememiz emredildi. Açıkçası bu aceleye şaşırdım. ”Bu ne acele?.” dedi Dinçer. ”Bari bir lavaboya uğrasaydık” diyerek sırıttı. Gemiye bindikten yarım saat sonra, gemimiz uzay istasyonundan ayrıldı ve sıçrama yapmak için Dünya’dan belli
verildi ve herkesin yerlerini alması istendi. İkimizde bekleme salonundaki yerlerimize oturduk ve geri sayımın bitmesini beklerken salonun tavanındaki
devasa camdan uzayı izlemeye başladık.
10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 ve yoğun bir ışık parlaması, sessizlik. Muharebe çavuşuna dönerek ”Geldik mi komutanım” dedim. Muharebe çavuşu önündeki bilgisayar ekranına baktıktan sonra ”Bayanlar Baylar, Gliese Yıldız Sistemi’ne hoş geldiniz” dedi ve ”İki saniyelik yolculuğumuz sizi acıktırmış olmalı. Bir şeyler atıştırmak isteyenler gemi kafeteryasına geçebilir” diyerek güldü ve salondan ayrıldı. ”Vay be insanlar bundan birkaç yüzyıl önce birkaç bin kilometre öteye gidebilmek için aylarca yolculuk yapıyordu. Şuna bak iki saniye içinde 22 ışık yılı uzaklığa vardık” dedim. ”İyide sıçrama teknolojisi sadece askeri gemilerde mevcut, ticari gemiler ise Güneş Sistemi’nden çıkıp başka yıldız sistemlerine ulaşabilmek için Plüton’a kadar gidip, yıldız kapılarından geçmek zorundalar.” dedi Dinçer. ”İyon motorlarıyla Dünya’dan Plüton’a ulaşmak hala 4.5 gün sürüyor. Eski içten yanmalı motorlara göre yine de çok kısa bir süre ama zaman alıyor” diye devam etti Dinçer. ”Neden sıçrama motorlarını sadece askeri gemilere koyuyorlar?” diye sordum Dinçer’e. ”İnsan veya silah kaçakçılığı yapan gemiler yada bir suça karışmış ticari gemiler sıçrama teknolojisine sahip olsaydı onları yakalamak gerçekten uğraştırıcı bir iş olurdu” dedi Dinçer.
Tam gemi kafeteryasına geçmeye hazırlanırken bir anda geminin tüm koridorlarında bulunan acil durum ışıkları yanmaya başladı ve megafondan; ”Tüm askeri personel görev yerlerinize. İkinci bir emre kadar
görev yerlerinizi terk etmeyiniz” uyarısı geldi. Tam ne olduğunu anlamaya çalışırken muharebe çavuşu yanımıza geldi ve ”Gençler sanırım biraz daha aç kalacaksınız. Bekleme salonlarına dönmeniz gerekiyor” dedi. ”Komutanım sorun nedir?” diye muharebe çavuşuna sordum. ”Emin değilim ama sanırım gemimiz ne Anka ile ne de Dünya ile bağlantı kurabiliyormuş” dedi çavuş. ”Nasıl yani geminin bağlantı sistemlerinde bir sorun mu var?” dedim. ”Bağlantı sistemlerinde bir sorun gözükmüyor. Anka veya Dünya’ya gönderdiğimiz mesajlara cevap alamıyoruz. Hatta sistemin bir başka gezegeni olan Prometheus’un yörüngesindeki istasyondan bile gönderilen mesajlara cevap alınamamış.” dedi çavuş. ”Öyle saçmalık olamaz” dedi Dinçer. ”Büyük
ihtimal geminin alıcılarında problem vardır. Zaten bu kadar acele yola çıkmamızda bir gariplik vardı. Yangından mal kaçırır gibi istasyondan ayrıldık. Herkes sakin olsun birazdan düzeltirler.” diye gülerek bekleme salonundaki
koltuğuna oturdu.
Çok geçmeden gemimizin Kaptanı Albay Roger Watkins, tüm gemi personeli ve misafirleri brifing odasına çağırdı. Brifing odasındaki yerimizi aldıktan sonra kaptan içeri girdi ve herkesi selamladıktan sonra konuya girdi. ”Şu an Anka’ya yol almaya devam ediyoruz. 6 saat sonra gezegen yörüngesinde olacağız. Ancak; Anka, Dünya veya diğer uzay istasyonlarına gönderdiğimiz mesajların hiçbirine cevap alamıyoruz. Gemi mühendisine yaptırdığım inceleme sonucunda geminin radyo frekans sisteminde hiçbir problem çıkmadı. Açıkçası başka bir problem ile karşılaşmaktan korkuyoruz. Uzun menzilli tarayıcılarımızla yaptığımız tarama sonucunda Prometheus yörüngesinde bulunan sivil uzay istasyonunun yerinde yeller estiğini fark ettik. Bildiğiniz uzay istasyonu kaybolmuş. Ayrıca biliyorsunuz Anka çok önemli bir ticaret merkezi ve etrafında yüzlerce kargo gemisi olması gerekirken yıldız sistemi içerisinde bir tek gemiye bile rastlayamadık. 6 saat sonra Anka’ya ulaşınca neler olduğunu anlayacağız. O zamana kadar acil durum devam edecek. Yetkili personel görev yerlerinde kalmaya devam etsin. Misafirlerimiz ise özel ayrılmış bölgelerde beklemeye devam edecek. Dağılabilirsiniz.” .
Herkes dağıldı ve bizde gemi kafeteryasına geçtik. ”Anka sakın saldırıya uğramış olmasın?” diye sordum Dinçer’e . ”Sanmıyorum. Öyle bir şey olsaydı Anka’dan yardım sinyali alınırdı ve birkaç dakika içerisinde burası savaş gemisiyle dolu olurdu” dedi Dinçer. ”O zaman birkaç saat içerisinde ne olduğunu anlamış olacağız” dedim. ”O zamana kadar biraz kestireceğim. En azından yaşayacağımız heyecan öncesi dinlenmiş olurum.” dedim. ”İyi edersin. Bende aynı şeyi yapsam iyi olacak” dedi Dinçer ve o da bir koltuğun üzerine uzandı.
Muharebe çavuşu beni ve Dinçer’i dürterek uyandırdı. ”Günaydın gençler. Yokluğun ortasına hoş geldiniz” dedi. ”Ne demek yokluğun ortasına hoş geldiniz?” diyerek çavuşa baktım. ”Anka’ya daha ulaşmadık mı?”. Çavuş, ”Ulaştık ulaşmasına; ama gezegen bomboş. Sanki buraya kimse gelmemiş. Yarım saattir gezegeni tarayıcılar ile tarıyoruz ama hiçbir yaşam izine rastlamadık, kalıntı bile yok o derece.” diyerek, ”Kaptan siz öğrencileri
köprüye çağırıyor. Hadi bakalım hazırlanın gidiyoruz.” dedi. Hazırlandıktan sonra birlikte köprüye çıktık.
vardı ve önlerinde subaylar hararetli bir şekilde tartışıyorlardı. Kaptan bize bakarak ”Hoş geldiniz çocuklar. İlk gezinizde böyle bir sorunla karşılaşmanız büyük talihsizlik. Çavuş belki söylemiştir. Gezegen yüzeyinde herhangi bir medeniyete rastlayamadık. Hatta yüzey taramalarımızda fark ettik ki
buraya hiç kimse gelmemiş.” dedi Kaptan Watkins ve dev ekranı gösterdi. Ekrandaki dev Anka görüntüsü giderek yerine gezegenin bir kısmının çok büyük ölçekte yakınlaştırılmış bir görüntüsü geldi. ”Gördüğünüz bu bölgede normalde çok büyük titanyum madenleri olması gerek ama yok. Ayrıca taramalarımız sonucunda buradaki titanyuma şu ana kadar da el sürülmemiş. Bilim adamımız ile yaptığımız toplantı sonucunda karşılaştığımız bu durumu iki şekilde açıklayabiliriz. Ya başka bir boyuta geçtik yada zamanda geçmişe gittik. Bunu nasıl başarabildiğimiz konusunda bilim adamımızın bir açıklaması yok ama Güneş Sistemi’nden Gliese Sistemi’ne yaptığımız sıçrama sırasında bu olayın olduğu kesin.” diye devam etti Kaptan. ”Ne yapacağız peki Kaptan” dedim istemsizce. ”Açıkçası bilmiyorum. Şimdilik tek yapacağımız aynı parametrelerle Güneş Sistemine sıçrama yapmak. Uzak bir ihtimal ama kendi boyutumuza veya zamanımıza belki geri dönebiliriz.” dedi Kaptan ve seyir subayına dönerek ”Güneş Sistemine bir rota çiz. Mümkün olduğunca Dünya’ya yakın bir noktaya sıçrama yapmak istiyorum. Gerçekle bir an önce yüzleşmeliyiz.” dedi Kaptan. ”Emredersiniz Kaptan” dedi seyir subayı. Kaptan bize dönerek ”Arkadaşlar, açıkçası görevimiz sadece Anka’ya sizi bırakıp geri dönmekti o yüzden mürettebatımızın neredeyse tamamı şu an Dünya’da tatilde.” diye devam etti Kaptan. ”Şanslı hergeleler” diye ağzımdan kaçırdım birden. Kaptan gülerek ”Evet aynen öyleler. Asıl konuya gelmek gerekirse
koca gemiyi sadece 10 kişi idare ediyor. Yani sizinle birlikte gemide toplam 12 kişiyiz. O yüzden sizden yardım isteyeceğim. Sanırım akademide çoğu şeyi görmüş olmalısınız. Yabancılık çekmeyeceğinizi düşünüyorum.”. ”Vereceğiniz her emri uygulayacağımıza emin olabilirsiniz Kaptan” dedim. ”Pekala öyleyse. Alper sen bundan sonra ikinci seyir subayı, Dinçer sende navigasyon subayı olacaksın. Görevlerinizin başına geçebilirsiniz.” dedi Kaptan. ”Emredersiniz Kaptan” diyerek köprüdeki bölümlerimizin başına geçtik.
Gemimiz Anka’dan belirli bir uzaklığa ulaştıktan sonra sıçrama için geri sayım başladı. Geri sayım biter bitmez ani bir ışık parlaması ve önümüzdeki ekranda birden Dünya ve Ay belirdi. Dünya tüm güzelliğiyle önümüzde masmavi bir boncuk gibi duruyordu.
Kaptan telsiz subayına dönerek ”Hemen Uzay Kuvvetleri merkezine sinyal gönder”. ”Bağlantı açık kaptan konuşabilirsiniz” dedi telsiz subayı. ”Merkez, USS Excelsior Kaptanı Albay Roger Watkins konuşuyor”. (Cevap yok). Kaptan bir iki kere daha aynı şekilde Dünya’ya mesaj gönderdi ama cevap alamadık. Kaptan Dinçer’e dönerek ”Sanırım korktuğumuz başımıza geliyor. Dinçer; Dünya yüzeyini taramanı istiyorum.” Dinçer, ”Emredersiniz Kaptan” diyerek Dünya yüzeyini taramaya başladı. ”Kaptan yüzeyde insan nüfusu var ancak herhangi bir teknoloji belirtisi algılayamıyorum. Ayrıca yaptığım saptamalara göre atmosfer ve deniz çok daha temiz.”. ”İnsan nüfusu ne kadar?” diye sordu Kaptan. ”İnsan nüfusu 180 milyon civarı Kaptan” diye cevap verdi Dinçer. Bu cevaptan sonra hepimiz birbirimize şaşkın şaşkın baktık. Kaptan, gemimizin Çinli bilim adamı Luo’yu yanına çağırdı ve ondan verilere göre hangi tarihte olduğumuzu öğrenip öğrenemeyeceğimizi sordu. Luo bunu kolayca öğrenebileceğini sadece birkaç dakikaya ihtiyacı olduğunu söyledi. Birkaç dakika sonra Luo geldi ve şu anda M.Ö.100’lü yıllarda olduğumuzu ama tam spesifik bir tarih veremeyeceğini belirtti. Kaptan birden yerinden fırladı ve küfürü bastı ”Harika! gele gele Roma dönemine gelmişiz. Artık Jül Sezar’la da tanışırız çocuklar ne dersiniz?” diye sinirli sinirli etrafa bağırmaya başladı. ”Kaptan, İtalya yarımadası hemen altımızda. Roma şehrine odaklanıyorum” dedi Dinçer ve geminin tarayıcıları bir anda Roma şehrine döndü. Yakınlaştırılmış görüntü bir anda geminin dev ekranına geldi. Roma İmparatorluğu dönemindeki Antik Roma şehri tüm ihtişamıyla altımızdaydı. Hatta o anda Kolezyum’da ki bir gladyatör dövüşünü görebiliyorduk.
O andan itibaren gerçekten geçmişe geldiğimize inandık. Birkaç kez Güneş Sistemi’nden Gliese Sistemi’ne sıçrama yaptık ama sonuç hep aynıydı. Bilim adamımız Luo, ilk Gliese’ye sıçrama yaptığımız sırada tesadüfen sıçrama yaptığımız noktada bir solucandeliği oluştuğunu ve bizi geçmişe götürdüğünü belirledi. Evrende solucandeliklerinin nerelerde ortaya çıktığını bilemediğimiz için kendi zamanımıza dönmemiz imkansız gözüküyordu. Ayrıca bir solucandeliği yakalayabilsek bile bizi hangi zamana götüreceğini bilemezdik. Bu nedenle her şeyden vaz geçtik. Aramızda bazı arkadaşlar Anka’ya dönüp orada bir koloni oluşturmak istese de, 12 kişiyle böyle bir şey yapılamayacağını en iyisi Dünya’ya inip insanlara karışma fikrinin daha iyi olacağına karar verdik. Hepimiz mekiklerle Dünya’nın farklı noktalarına gizlice indik ve gemimiz USS Excelsior’u da Güneşe kendini yok etmesi için gönderdik.
