Yüzyılların Karşılaşması -Birinci Bölüm-

Etrafta tek bir ağaç bile olmayan çorak topraklarda 4 gün boyunca yol aldık. Tam yerimizi bilmiyorum ama en son 2 gün önce bir köye geldiğimizde köy ahalisi, Sardes’e yürüyerek daha 1 hafta yolumuz olduğunu söylemişti. Etrafımızdaki toprakların da yavaş yavaş çoraklıktan çıkıp yeşermeye başlaması ve havanın nemlenmesinden anladığım kadarı ile Akdeniz’e yaklaşıyorduk ve Sardes’e en fazla 2-3 günlük yolumuz kaldığıydı.

Bir ay önce Hitit Devleti'nin Kapadokya Bölgesi'nin küçük bir kasabası olan Argus’tan, günden güne artan Pers saldırıları yüzünden üç arkadaş kasabadan ayrılmak zorunda kaldık. Lidya Devleti'nin başkenti olan Sardes’te, devasa surların ardında daha güvenli bir hayat yaşayabileceğimizi düşünerek yola çıkmıştık. Yolculuğumuz boyunca herhangi bir terslikle karşılaşmadık. Tek sorunumuz kavurucu sıcaklardı.

Benim adım Mitras. Babam Argus'ta ki büyük Artimu Tapınağında baş rahiptir. Benimde kendisi gibi günün birinde büyük bir rahip olmamı istiyordu ancak benim pek tanrılarla aram iyi değildi. Zamanımı daha çok kasabanın yakınlarındaki yüksek tepelerde gökyüzünü izleyerek ve yıldızların ne olduğunu ve yaşadığımız Dünyanın ne kadar büyük olduğunu ve en son nereye kadar ulaştığını düşünerek geçirir ve bu düşüncelerimi not defterime yazardım. Arkadaşlarımdan Zenbar’ın Argus’ta büyük bir demirci dükkanı vardı. Birkaç sene önce Argus'un birkaç kilometre dışında bulunan ordu karargahının tüm silah ve zırh ihalelerini alarak oldukça güzel bir ganimet elde etmişti. Ancak görünen o ki yaptığı silahlar Persler karşında pek bir işe yaramamıştı. Diğer arkadaşım Nimo ise fırıncıydı. Argus'un en güzel çörekleri ve en taze ekmekleri onun fırınında yapılırdı. Arkadaşlarım sonuçta elle tutulur Bir şey yapıyorlardı ve benimle arada sırada dalga geçiyorlardı. Saçma sapan şeylerle uğraştığımı söylüyorlar. Ben de onlara günün birinde büyük bir düşünür olacağımı söylediğimde kahkahalarla gülüyorlardı.

Kavurucu sıcaklar gittikçe artıyordu. Artık yolda yürüyemez hale gelmiştik. Ancak akşam üzeri yolumuza devam edebiliyorduk. En büyük sıkıntımız da suydu. Etrafta yerleşim yeri ve fazla akarsu olmadığı için su bulmakta zorlanıyorduk. Artık daha fazla yürüyemeyecek duruma gelmiştim diğer arkadaşlara seslenerek “Şu ağacın altında biraz dinlenelim yoksa öleceğim” dedim. Nimo “Hayatının tamamını dağ başında oturarak geçirmeseydin daha zinde olurdun. Senin yüzünden 3 günde varacağımız yere 1 haftada gideceğiz. Devamlı yoruluyorsun” dedi. “Kapa çeneni de gel şuraya otur ve bana su ver”dedim. Nimo homurdanarak yanıma geldi ve suyunu uzattı. Zenbar bir şey demeden yanıma gelip oturdu. Anlaşılan pek de şikayetçi değildi. Nimo “Sardes'e varmadan ya sıcaktan öleceğiz ya da kurtlara yem olacağız. Bu kadar uzak olduğunu bilseydim Perslilerle savaşırdım daha iyi.” dedi. Zenbar “Hepsi senin suçun Mitras. Senin yüzünden kurda kuşa yem olacağız” dedi. “Dalga mı geçiyorsunuz? Hepinizin canını kurtardım. Argus'ta kalsaydınız hepinizin kellesi şu an Perslilerin mızraklarının ucundaydı” dedim. Derken yandaki ufak tepenin ardından garip bir ses duyduk. Üçümüz de birbirimize baktık ve sanki anlaşmış gibi yavaş yavaş ayağa kalkarak ufak tepeye doğru ilerlemeye başladık. İlerlerken iki kişinin konuşmasını da duyabiliyorduk. Şu ana kadar hiç duymadığımız bir dilde hararetli bir şekilde konuşma sesleri duyuluyordu. Zenbar “Persliler olabilir mi? Eğer Perslilerse hapı yuttuk.”. “Pers diline benzemiyor. Persliler değil” dedim. Ufak tepenin yanına gelerek yere yattık ve sesiz bir şekilde tepenin diğer ucuna baktık. Tepenin diğer tarafında geniş bir düzlük vardı ve düzlüğün tam ortasında hayatımızda ilk defa gördüğümüz bir şey vardı. Şey diyorum çünkü hiçbir şeye benzemiyordu. Metalik renkli büyük birşeydi. Ön tarafında camları vardı yanından bir kapı açılmıştı. Üzerinde birşeyler yazıyordu. Harfler sanki yunan harflerine benziyordu ama farklı harfler de vardı. Cismin üzerinde aynen şunlar yazıyordu “UNITED NATIONS OF EARTH AIR FORCE 5516”

 

-Birinci Bölüm Sonu-